يك تكه كيك و
يك دنيا خاطره و
يك فنجان چاي روي ميز .
دل سپرده ام به زيبايي نگاهي كه
بدرقه راهم مي كني .
چايي ات را بخور
تا سرد نشود تن دلتنگي من .
يك دنيا خاطره ساخته ام
با مهرورزي تو در اين قصه ها
بازيگوشي دل را
در لابلاي شعر هايم ورق بزن !
همه تن غرق تو و گل افشاني تو ام
يك تكه كيك و
يك فنجان چاي و
يك دفتر شعر و
يك دنيا دلتنگي و من
تو در مسير باد ايستاده اي و
من فرسنگ ها فاصله دارم از رنگ حضورت
همچنان مهرباني ات را بو مي كشم .
باز و بست پلك هايت را مي ستايم
آن هنگام كه رو به ساحل ايستاده اي و
طلوع آفتاب را نقاشي مي كشي.
چه قداستي دارد آن الفاظ
آن كلمات كه از نطفه مهر و دوستي تو زاده مي شوند .
آري تو را در بطن عاشقانه ها يم سروده ام
و خدا نزديك تر مي شود در تو و من.
در مسير باد بايست ،
كه چشم براه انديشه هاي تو ايستاده منم !
الفباي مهرباني ات را
همچنان بو مي كشم
در اين ساحل
در اين خلوت تنهايي
دلم دوباره برايت تنگ ميشود .
تنگ و تنگ تر .
و اين نشان خرسندي مرا
در كوچه هاي خوشبختي جار بزن .
تو مي گويي ديوانه ام ؟؟
آري ديوانه ام
شبا هنگام با چشم هايي تب كرده و خيس يادت مي كنم.
چشم انتظار طلوع ديدارت پلك مي گشايم
هرگز از يادت نكاسته ام
چه شب
چه روز
چه در خواب
چه در رويا ...
و چنين است قصه ديوانگي ما .
آري نازنينا
قصه دلدادگي و جنون مرا
شاپرك ها در دل شب
قاصدك ها در دل نور جاي داده اند.
بگذار فرياد كشم "ديوانگي " را
تو فرياد رس سكوت
شب هاي تنهايي ام باش
كه جنون عشقت ،
مرا بس است و بس ....
نه التماس هایم را
و نه احساسات این دل لعنتی را
به جای آن احساسی که کشتی
درختی از غرور کاشتم
چترت را بگشاي
كه دلم هواي تو مي كند بي بهانه
نقش پا روي برف ها مي گذاري بيادگار
چه زيباست
سوسو ء تار گيسوان تودر اين شب
و چه زيباست لبخند تو
در لابلاي نظاره هاي دلم
كنار پنجره مي ايستم !
رقص برف و شادي تو
در اين شب بي همتا
بياد من مي ماند تا انتها
چرخيدن تو در آغوشم
پيچ مي خورد در هوا
چه گرم و مهربان مي چرخي
و هنوز صداي خنده هاي تو
پيداست اينجا .
آري لبخند سوسو چراغ هاي شهر
در آن دور دست ها پيداست
وقتي خودت را در آغوشم غرق مي كني .
در هاي هوي اين شهر و ازدحام جمعيت
و چه خالصانه لب مي گشايي براي سرودن من
به تو نزديك تر ميشوم از ناف مادر
و بسي سخت است به تو رسيدن .
شعر و شور و لبخند داشته هايت
اميد بخش امتداد جاده من وتوست.
سرانجام وقت رفتن فرا مي رسد
و چه حكايت ها دارد
اين شور و عاشقي
تجسم اش با تو
كوچه خيس مي شود
از انتظار چشم هايم .
كنار پنجره كه آيي
تن خيس خسته چشم انتظارم
را گرمي مي بخشي .
باران تند و تند تر مي بارد
چشم انتظار كوچه و پنچره مي مانم
تا تو باز آيي
به شهادت چشم هايم با تو سخن مي گويم
فرياد بي كسي مرا
در امتداد آن كوچه
با دست هايت پيوند بزن .
چه حس خوبي است
در نهان خود ، با تو سخن گفتن
با تو حرف ها دارد اين دلم.
به شهادت چشمهايم قسم
نگاهت در عمق وجودم ريشه دارد
هميشگي .
آري چه حس خوبي است
از دريچه عشق نگريستن
مرا در خودت جستجو كن
چه زيباست
آن هنگام كه تو از پشت شيشه
بوسه نثارم مي كني
من آن لبخند بوسه ات را هنوز بياد دارم
و با تكان دست هايت
شب تا سحر تو را مرور مي كنم .
چه فرخنده شبي است امشب
همه تن ، تو را فرياد مي زنم
نفس س س س گويان بدرقه ات مي كنم .
چه زيباست تو را داشتن
و تو را به آغوش گرم كشيدن .
بگذار پشت قاب عكسي تو را حبس كنم
دور چشم هايت حصاري بكشم
بگذار لمس ات كنم
اين عطر تن توست كه مي پيچد در هواي اتاقم
سر بر شانه هايم بگذار
بگذار زندگي كنم
با لبخند بوسه هايت
صداي چرك آلود درد
در گوش من لانه مي كند .
خسته ام از وحشت تب آلود اين شب.
باورم نمي شود تو در حق من جفا كني
نه باور نمي كنم !
مگر دوست داشتن حرمت دار گناه است ؟
عشق ورزيدن با حريم ، چطور ؟
چه درد مشتركي است
در دل شب تاريك
چشم براه نور فانوسي ماندن .
آه چه درد مشتركي است
بوي خوشبختي را
از بالش خيس گرفتن .
مي دانم سكوت كرده اي
مي دانم سكوتت كودكانه است
مي دانم .
بدان كه در اين شب سرد پاييزي
تا صبح بيدارمانده منم
در لابلاي اشكها يم تنها مي مانم
تا شب تو تنها نخوابي .
آه چه سرد و تاريك است
اتاق خلوت تنهايي من
وقتي دور از تو
سر بر بالش خيس مي گذارم
و چه زجر آور مي شود
صداي تيك تيك عقربه هاي ساعت
وقتي بي تو در انتظار طلوع صبح مي نشينم .
و چه كند و آرام مي گذرد اين دقايق
شب از شبي دگر پيشي مي گيرد و مي گذرد
اما حكايت تو همچنان باقي است.
سراغت را از جيرجيرك هاي اتاق خوابم مي گيرم
باز نمي يابمت
درد آوار مي شود بر سرم
سر بر بالش خيس مي گذارم بي تو
ديشب خوابت را ديدم
كنار پنجره
بي پرده ايستاده بودي.
باد مي وزيد
و تارگيسوانت
رقص كنان
زيبايي كوچه را
دوچندان مي كرد.
از پشت پنجره پلك هايت
چه بي پرده بر من مي نگريستي
و چه بي ريا و خالص
در من خاطره مي ساختي .
سحر نزديك شد
انديشه لحظه اي بي تو بودنخواب از چشم هايم ربود .
احساس سردي كردم
وبيدار شدم از خواب حضورت .
باز مثل هميشه
آغوشت مي كشم
از پشت قاب عكست
گرم و صميمي
با گرمي تنت .
فانوس به دست
در امتداد جنگل
در دل بهشت ديدمت ،
آنجا كه كاشانه من است ،
آنجا كه تو خانه ام را دل ناميدي
به آغوشت پناه مي آورم
كليد اين خانه در دستان توست
در امتداد همان جنگل
در دل همان بهشت
آنجا كه تو كاشانه داري
به آغوشت پناه مي آورم .
باد مي وزد
و من رقص تار گيسوانت را
مرور مي كنم .
چه زيباست اين دلبستگي ،
اين تمام تصوير حك شده از توست ، در دل من .
باد مي وزد
تو پا برهنه در آب نشسته اي
و شادي ات را با ماهي ها تقسيم مي كني .
اين تصوير تمام خوشبختي من از توست
سهم مرا با عشق پيوند بزن